Zo begon het

Ik neem je even mee terug in de tijd. Halverwege de 30 was ik, moeder van twee jonge kinderen en HR-manager van een snelgroeiend team. In mijn vrije tijd volgde ik een post-hbo-studie en bracht ik graag tijd door met mijn vrienden en familie. Het combineren van al deze rollen leek lange tijd goed te gaan. Totdat het niet meer ging…

Een wake-up call

Een clash met een lieve collega op het werk maakte dat heel duidelijk. Ik werd boos op haar om niets en werd vervolgens boos op mezelf. Waarom liet ik mij zo gaan? Mijn reactie was echt buiten proporties. Het leek alsof alle veerkracht al een tijdje uit mijn leven was verdwenen. Ik had leuk werk, deed veel gezellige dingen met fijne mensen en had een heerlijk gezin. Maar het voelde als té veel. Alles bij elkaar was het al te lang te veel.

Mijn ontdekking van minimalisme

Ik herinner me niet meer precies hoe ik over minimalisme hoorde, maar het raakte meteen een snaar. Ik vermoed dat ik iets las over ‘je leven versimpelen’, en dat ene woord sprak me direct aan. Want iets simpel maken, dat was mijn specialiteit. Zo stond ik bekend bij mijn collega’s: complexe zaken eenvoudig maken, niets onnodig ingewikkeld maken en problemen afpellen tot de kern. Dat je dat principe ook op je eigen leven kon toepassen, kende ik nog niet. Maar mijn interesse was direct gewekt.

Die zondag in 2007 begon ik mijn zoektocht op het internet. Binnen no-time vond ik een paar websites van mensen die hun leven probeerden te versimpelen. Veelal Amerikanen die wilden ontsnappen aan de trend van ‘more and bigger is better’. (De eerste minimalisten, weet ik nu.) Ik was vooral enorm blij dat ze hun ervaringen en valkuilen via blogs deelden. Zo ontdekte ik dat je op allerlei manieren kon versimpelen en dat dit zelfs een ‘lifestyle’ was: een minimalist lifestyle. Ik kende minimalisme vooral uit de kunst en architectuur, waarin het draait om het weglaten van alles wat niet tot de essentie behoort. En die vergelijking klopte perfect.

Opruimen, opruimen en opruimen

Hoe meer ik las, hoe sneller ik minimalisme in mijn leven wilde. En dat is het fijne ervan: je kunt er direct mee starten. De eerste stap is letterlijk aan de slag gaan: opruimen, sorteren en dan ook echt wegdoen. Houden wat belangrijk voor je is, wegdoen wat dat niet is.

Ik begon in mijn eigen huis, met elke ruimte, lade en plank. Alles keerde ik binnenstebuiten. Wat kon blijven? En, belangrijker, wat kon ik prima missen? Het voelde bevrijdend, alsof ik ballast losliet die ik al jaren met me meedroeg.

Het werd zelfs een beetje verslavend. Want wat ik niet had verwacht: het wegdoen van al die overbodige spullen gaf meer ruimte. Niet alleen in mijn huis, maar vooral ook in mijn hoofd. Een heerlijk, lichter gevoel. Een beetje zoals een ‘runner’s high’—dat euforische gevoel omdat je iets doet wat goed voor je is. Dat maakte het opruimen makkelijker. Ik wist dat ik mij er beter door ging voelen.

Minimalisme is meer dan alleen opruimen

Aanvankelijk was mijn benadering van minimalisme vrij eenvoudig en tastbaar: dingen wegdoen die ik niet langer nodig had. Veel mensen denken dat minimalisme alleen dáár om draait: opruimen. Lege ruimtes, witte muren en weinig, heel weinig spullen.

Maar ik ontdekte dat minimalisme om zoveel meer gaat. Naarmate ik vorderde, merkte ik dat ik keuzes maakte die verder gingen dan alleen mijn bezittingen. Minder tastbaar, maar minstens zo belangrijk, is het versimpelen van je relaties en je tijdsbesteding.

Mijn motto voor relaties: verbonden in vrijheid

Mijn relaties, daar was ik eigenlijk heel tevreden over. Ik kom uit een liefdevol gezin, heb zelf een liefdevol gezin kunnen creëren en ik geniet van een groep fijne, hechte vrienden. Eén ding vind ik altijd belangrijk in relaties: geef de vrijheid om te kiezen of ze bij je willen zijn. Ik wil dat niet afdwingen en vind het ook niet fijn als anderen dat bij mij doen. Verbonden in vrijheid, daar houd ik van.