Wanneer je Linda vraagt naar haar kijk op premium minimalisme, begint ze eerlijk: “Bij het woord minimalisme denken de meeste mensen aan spullen. En ik ook. Alleen ben ik daar, heel eerlijk, niet zo goed in. Ik heb moeite met dingen wegdoen. Ik heb kleding die ik al jaren niet draag, maar als ik het dan eindelijk wegdoe, mis ik het nooit. Toch blijft er iets in mij dat zegt: ‘Nee, dit kan nog niet weg.’ Dat komt ook van thuis uit, denk ik. Mijn ouders hadden een zolder die altijd helemaal vol stond.”

Toch is er een beweging gaande. “Ik zou daar echt stappen in kunnen zetten, en daarin heb jij mij ook geïnspireerd,” zegt ze. “Ik wil bewuster gaan kiezen, meer premium minimalistische keuzes maken. Niet automatisch iets kopen omdat het in de uitverkoop is, maar mezelf echt afvragen: vind ik dit mooi? Word ik hier blij van? Die verandering is al in gang gezet, vooral als het gaat om spullen.”

Maar waar het bij haar misschien minder om spullen draait, zie je die premium minimalistische mindset des te sterker terug in de keuzes die ze maakt in haar werk en privéleven. “In mijn werk pas ik het enorm toe. Alleen al door de keuze om weg te gaan bij een grote bank, ondanks een goed salaris en pensioen. Ik voelde: dit klopt niet meer voor mij. Ik wil van meer betekenis zijn. Mijn eigen waarden volgen.”

Een wake-upcall vermomd als tegenslag

Een bepalend moment in die zoektocht was een beoordelingsgesprek dat volledig anders verliep dan verwacht. Linda had zich een jaar lang keihard ingezet, ondanks een reorganisatie, een huwelijk en een zwangerschap. Toch werd ze aangesproken op een procesfout, niet op de menselijkheid waarmee ze haar team door een moeilijke periode had geloodst.

“Na dat gesprek was ik helemaal van mijn apropos. Ik dacht: Wat ben ik hier aan het doen? Ik geef alles, en krijg dit terug…” Het was een pijnlijk moment, maar ook een keerpunt. “Achteraf gezien was het een cadeau. Het heeft me geholpen om de keuze te maken: dit is niet wie ik ben.”

Van ingeving naar manifestatie

Na haar vertrek volgde rust. En juist in die ruimte kwam de inspiratie. Ze startte haar eigen coachingsbedrijf, schreef een boek Golven van geluk en was bezig met het opzetten van trainingen. “Na een coachingssessie zat ik op de fiets en kreeg ik ineens een ingeving doordat ik dacht aan de woorden die de coachee tegen me had gezegd. Ik zag ineens een soort coach-abonnement voor me: elke maand een moment met mij, zoals een blad dat je ontvangt. En toen dacht ik: een magazine! Ik moet een magazine maken! Het idee kwam zomaar, maar voelde meteen als waarheid.”

Thuis lag er toevallig een tijdschrift op tafel van een oud-studiegenoot. Ze had eenmalig een blad gemaakt over strafrecht. “Dat zag ik en ik wist meteen: dit is een signaal.” Linda belde een vriendin met wie ze geregeld sparde. “Ik vertelde mijn idee en zij kreeg kippenvel. Binnen een kwartier besloten we: we gaan dit doen.”

In no-time ontstond het Manifestatie Magazine. Hoewel haar vriendin vrij snel uit het project stapte, zette Linda door. “Zij zei: dit is jouw missie, niet die van mij. En dat voelde ook zo. Vanaf dat moment ben ik alleen verdergegaan. Ik vertrouw sterk op mijn intuïtie. Als ik een ingeving krijg en voel veel energie door mijn lijf stromen, dan weet ik: dit is het.”

Bewuste keuzes vragen om rust

Linda benadrukt hoe belangrijk het is om tijd en ruimte te maken om die ingevingen überhaupt te kunnen ontvangen. “Voor mij hangt alles af van hoe ik in mijn vel zit. Als ik ontspannen ben, komen de ideeën vanzelf. Maar als ik te druk ben, mis ik de signalen.”